Wie denkt dat de „seksuele revolutie” een geniale vondst van de jaren zestig was, heeft duidelijk nooit een antropologieboek over het precolumbiaanse Noord-Amerika opengeslagen. Terwijl Europa zwolg in eeuwenlange onderdrukking, dogmatisch moraliseren en tot de kin dichtgeknoopte ochtendjassen, bewogen de inheemse volkeren van Noord-Amerika zich met een natuurlijke lichtheid door de seksualiteit waar een hedendaagse moraalridder waarschijnlijk een flinke zwakte van zou krijgen.
Voor hen was seks niet het middelpunt van een labyrintisch systeem van schuld en verlossing. Het was energie. En zoals elke vorm van energie moest het stromen.
1. Meer dan twee geslachten? Welkom in de werkelijkheid
Wat christelijke zendelingen in absolute paniek bracht en tot op de dag van vandaag degenen irriteert die op binaire etiketten zijn gefixeerd, was het concept van de Two-Spirit-persoon. In veel inheemse culturen was de wereld niet keurig verdeeld in alleen „mannelijk” of „vrouwelijk”. Er was een derde categorie, een mens die beide geesten in zich draagt.
Deze mensen golden niet in enige denigrerende zin als „anders”. Men zag in hen een bevoorrecht perspectief, in staat de wereld van beide kanten van de munt te bekijken. In zaken van intimiteit en in het maatschappelijk leven was deze fluïditeit geen gril, maar een aanwinst. Terwijl wij ons uitputten in het definiëren van wie wat is, hadden zij eeuwen geleden begrepen dat identiteit slechts een kledingstuk is dat je op je lijf laat maken.
2. Seks als „medicijn”
Vergeet de eindeloze, vermoeiende debatten over wat „goed” of „fout” is. Voor veel stammen was seksuele activiteit verbonden met vitaliteit, de aarde en de kringloop van de seizoenen. Er waren rituelen die genot niet vierden als te vergeven zonde, maar als legitieme weg om je met het goddelijke te verbinden.
Als je de behoefte had, stilde je haar. Zonder de vervelende noodzaak eerst even langs de biechtstoel te gaan of op een maandagochtend wakker te worden met een gevoel van „bezoedeld zijn”. Het was puur pragmatisch: als de natuur ons nu eenmaal met verlangen heeft uitgerust, waarom in hemelsnaam zouden we dan doen alsof het een probleem is?
3. De zendelingen en het trauma van naaktheid
De eigenlijke botsing vond niet plaats tussen twee culturen, maar tussen een cultuur zonder taboes en een die uitsluitend van taboes leefde. De Europese kolonisten, die aankwamen met hun breedgerande hoeden en een ziekelijke angst voor het naakte lichaam, waren vastbesloten de inheemsen te „beschaven” door hun te leren dat verlangen een vijand is die verslagen moet worden. Het resultaat? Een culturele ramp. Ze namen een volk dat leefde in harmonie met zijn eigen driften en wrongen het in de dwangbuis van een moraal die Victoriaanser was dan het Victoriaanse.
Etymologische opmerking (van Say Sexology)
Laten we het hebben over het woord „taboe”. Ironisch genoeg is het niet van westerse oorsprong. Het stamt van het Polynesische tapu, wat „heilig” of „verboden” betekent. Het is echt fascinerend te zien hoe we erin zijn geslaagd het „heilige” in „zonde” te veranderen. Terwijl voor de inheemse volkeren van Noord-Amerika bepaalde handelingen „heilig” waren, voorbehouden aan bepaalde contexten, niet omdat ze verwerpelijk waren maar omdat ze krachtig waren, hebben wij dat concept genomen en omgebouwd tot een knuppel waarmee je iedereen afranselt die het waagde zich meer te vermaken dan de wet toestaat.
Waar het eigenlijk om gaat
Waarom hierover schrijven? Omdat ik het best amusant vind hoe we ons uitsloven om „nieuwe” seksuele vrijheden te zoeken, terwijl we in werkelijkheid alleen maar struikelen over waarheden die inheemse volkeren allang beheersten toen onze voorouders te druk bezig waren met het tellen van rozenkranskralen.
Als je de volgende keer iemand hoort jammeren over „moreel verval”, bied hem dan een mooie kop thee aan. Het ware verval zit niet in een lichaam dat genot ervaart, maar in de hoofden van wie het leven hebben herleid tot een vermoeiende lijst van verboden.
Wat vind jij? Hebben we echt vooruitgang geboekt, of hebben we gewoon een wijsheid verloren die zij in hun DNA droegen? Laat het me weten in de reacties, en ik beloof je antwoorden niet door te sturen naar de zedencommissie!