In het leven van elk langdurig stel komt er een bepaald moment waarop de romantiek verhuist van de slaapkamer naar de Google-zoekbalk, uitsluitend getypt in incognitomodus.
Het is half drie ’s nachts. Je ligt roerloos in het donker en staart naar het scherm van je smartphone, met de witte knokkels van een ontmijner die een atoomkop onschadelijk maakt. Je bent doodsbang dat Googles automatisch aanvullen besluit je te verklikken bij je partner, de hond of de buurman. Je typt hoogst onwaarschijnlijke zoektermen, kronkelige synoniemen en existentiële vragen waarbij een ethische commissie van de Verenigde Naties zou blozen.
En wat wacht je in de wijde, wonderlijke wereld van het net?
Een muur van klinische schijnheiligheid. Aan de ene kant glanzende pagina’s van psychologietijdschriften die met de geruststellende stem van een ondraaglijk zelfvoldane wereldlijke priester uitleggen dat „het geheim van relationele intimiteit schuilt in kwaliteitsvolle dialoog en actief luisteren”. (Tuurlijk, bedankt daarvoor: probeer maar eens over de hypotheek, achterstallige gasrekeningen en het ophangen van de was te praten en daarbij het vuur weer aan te wakkeren, en kijk waar „actief luisteren” je brengt.) Aan de andere kant steriele, stoffige seksuologische verhandelingen die lezen als montagehandleidingen voor een Zweedse kast in een platte doos, waarin de menselijke anatomie wordt beschreven met het emotionele pathos van een autopsierapport.
Niemand, absoluut niemand, heeft de moed de waarheid te zeggen. Namelijk dat het echte seksleven van de menselijke soort een grootse, komische, foutieve klucht is: een farce die schommelt tussen wie we overdag voorgeven te zijn en wat ons ’s nachts in het geheim het bloed doet koken.
1. Het grote mysterie van de „sleur” (of als het echtelijk bed een IKEA-aanbouw wordt)
Het klassieke dogma van de moderne seksuologie luidt: „Verveling is staatsvijand nummer één van het stel.” En meteen daalt er een regen van padvindersadviezen neer: koop neonkleurige badkleding, vrij in de keuken tussen de koolkoppen, wissel van kamer, zet een Venetiaans carnavalsmasker op.
De feitelijke werkelijkheid? Na tien jaar huwelijk is de ultieme erotische fantasie van beide partners geen exotische orgie op de daken van Marrakesh, maar een hele nacht onafgebroken slaap. Ieder op zijn eigen matras, zonder dat iemand snurkt, zonder dat de hond op het kleed overgeeft en zonder dat om zes uur ’s ochtends de wekker gaat.
Ware erotiek is voor een volwassen stel het grondwettelijke recht op absolute akoestische stilte. Maar dat zullen psychologiegidsen nooit afdrukken, want uitgevers verkopen je liever een gids voor „tantra in de luie stoel” dan toe te geven dat we allemaal gewoon doodmoe zijn.
2. Het incognitostation: wensen die niet in het regelboek staan
En dan zijn er de taboes. Die kleine, grote, bizarre neigingen waar mensen stiekem naar zoeken in hun browser, in de wanhopige hoop te ontdekken dat ze niet het laatst overgebleven exemplaar van een psychopaat op de aardkorst zijn.
Want als je naar de conventionele moraal luistert, mag seks altijd alleen dat beleefde, symmetrische, hygiënische en streng orthodoxe ritueel zijn dat in schoolboeken wordt beschreven. Werp je dan een blik op de Google-zoekstatistieken, dan merk je dat de helft van de mensheid haar nachten doorbrengt met het zoeken naar antwoorden op dingen waarbij het centrale comité van een puriteinse partij flauwvalt.
Het punt is: onze samenleving lijdt ongeneeslijk aan een vorm van zelfgenoegzaam burgerlijk fatsoen: we moeten allemaal voorgeven smetteloos, transparant en perfect in harmonie met de goede maatschappij te zijn, terwijl onze geest gelukkig een kokende ketel is van tegenstrijdigheden, overdrijvingen, zwarte humor en volkomen gekke wensen.
De moraal van het verhaal
Als je de volgende keer om 2 uur ’s nachts naar antwoorden googelt, op vragen die je niet hardop durfde uit te spreken, voel je dan niet schuldig.
Seks, passie en menselijke fantasie zijn geen zondagsschoolhuiswerk dat je afvinkt met de stempel van de openbare moraal. Ze zijn een vrije zone, een privéspeeltuin waartoe de logica geen toegang heeft en waar de enige regels worden gemaakt door nieuwsgierigheid en plezier.
Laat de preutsen en hobbyseksologen maar rustig verder doceren in hun etiquetteboeken. Wij gaan intussen door met gekke Google-zoekacties, lachen om onze eigen menselijke zwaktes en denken eraan dat een goede lach uiteindelijk altijd het beste afrodisiacum op de markt is.
P.S. Omdat dit een heet onderwerp is dat een wereld van onuitsprekelijke waarheden opent: als het onderwerp je kietelt en je meer wilt weten, schrijf het ons dan in de reacties! Schrijf zonder filter, en we stillen al je nieuwsgierigheid in de volgende artikelen!