Er is een heel bepaald moment, meestal ergens tussen eind juli en half augustus, waarop de gemiddelde mens ophoudt een voelend wezen te zijn en verandert in een fulltime woordvoerder van zijn eigen relatie. Welkom bij de Instagram-stellenvakantie: de jaarlijkse voorstelling waarin de romantiek stilletjes naar de achterbank verhuist en de content voorin zit.
Ik heb het natuurlijk over de vakantie als stel in het tijdperk van sociale media.
Als we de feeds van Instagram, TikTok of dat sombere hoekje van Facebook geloven dat wordt bevolkt door verre familieleden met wie je sinds je doop niet meer hebt gesproken, is het huidige relatieleven een ononderbroken parade van adembenemende zonsondergangen op de Balearen, avocadotoastontbijtjes op terrassen met uitzicht op de glinsterende zee en blikken van zo smeltende intensiteit dat zelfs een Barbara Cartland-roman zou blozen van schaamte.
Pak een stoel erbij, want de morele plicht tot verplicht zomers relatiegeluk heeft hoogten van collectief psychodrama bereikt waarbij een hele raad van crisismanagers collectief een zenuwinzinking zou krijgen.
1. De logistiek van de „nepontspanning”: de perfecte Instagram-stellenvakantie plannen
De tragedie begint lang voordat je de koffer pakt. Tegenwoordig is het organiseren van een citytrip met je partner geen kwestie meer van rust, ontspanning of frisse lucht. Het is een complexe geopolitieke planningsoperatie die uitsluitend gericht is op het leveren van onweerlegbaar visueel bewijs dat het ons geweldig gaat, dat we waanzinnig verliefd zijn en genoeg overtollig geld hebben om het aan de hele westerse wereld te tonen.
Bestemmingen worden niet gekozen op comfort, rust of matraskwaliteit, maar strikt op hun „fotogeniekindex”. Men boekt buitensporig dure restaurants alleen omdat hun handgedraaide keramische borden de optimale zen-bovenaanzichtesthetiek bieden voor een Instagramstory om tien uur ’s avonds, en riskeert de financiële ondergang alleen om collega’s te imponeren die thuis zweten boven bedrijfsspreadsheets.
Het resultaat? Acht volle dagen waarin je verbeten ruziet over wie de telefoon moet vasthouden om het romantische boottochtje bij zonsondergang te filmen, terwijl het eten koud wordt, de wijn warm en het enige gevoel dat de tortelduifjes verbindt een diepe, wederzijdse afkeer is van de uitvinder van de cameratelefoon.
2. De fotoshoot van de ontevredenheid
Zodra je daadwerkelijk op de bestemming bent aangekomen, begint fase twee van het protocol: de enscenering.
Ondenkbaar dat een vakantie zou kunnen bestaan uit onder een parasol liggen, met het haar door het zwembadchloor tegen het voorhoofd geplakt en de buik mooi bol na een hele focaccia. Absoluut niet. Het geluksalgoritme dwingt strenge normen af. Psychologen die afgunst en sociale vergelijking op sociale media onderzoeken, hebben vastgesteld dat zulke gecureerde content kijkers betrouwbaar slechter over hun eigen relaties doet voelen, ook al weet iedereen dat de beelden geënsceneerd zijn.
Je ziet stellen die met het gif van een scheidingsstrijd voor de rechtbank ruziën, om een fractie van een seconde voordat de sluiter klikt om te schakelen naar een glanzende tweeëndertigtandenlach. „Schat, lach goed, zodat ze niet zien dat je op mijn voet staat!”, „Nee, doe het nog een keer, het licht laat mijn onvolkomenheden enorm lijken en verpest mijn bruine kleur!”
Het is een onophoudelijke theatervoorstelling, een doe-het-zelf-realityshow waarvan het script volledig door prestatieangst wordt geschreven. Als je de verplichte foto van jullie hand in hand richting de horizon (streng vergezeld van een poëtisch onderschrift, gejat van Bukowski of van een kitscherige wenskaart) niet post, ligt jullie relatie voor het tribunaal van het internet praktisch op de intensive care.
3. Na de Instagram-stellenvakantie: de zoete verlossing weer thuis te zijn (en de creditcardrekening te zien)
Het beste van alles? Als de vakantie eindelijk tot stilstand komt en je terugkeert in de sombere, nuchtere werkelijkheid van hypotheken, energierekeningen en maandagochtendfile, gaat er een golf van collectieve opluchting door het huis.
Niemand heeft ooit de moed de meest bevrijdende waarheid van allemaal toe te geven: dat we tot op het bot uitgeput waren, dat zand op plekken waar zand niets te zoeken heeft ons een week lang liet vloeken als een ketter en dat de enige echte vakantie zou zijn geweest in onze eigen huizen te blijven in volkomen, heerlijke stilte, met de airco op maximum en de telefoons opgesloten in een la.
Maakt niet uit. In elk geval heb je genoeg kleine rode hartjes verzameld om met een schoon geweten de winter door te komen.
De moraal van het verhaal
Als je de volgende keer gedachteloos door je telefoon scrolt, groen van afgunst op de volgende perfecte Instagram-stellenvakantie, bedenk dan wat er achter de schermen echt gebeurt. Het is dezelfde oude truc die we in onze tekst over het Rebecca-syndroom hebben ontmaskerd: zelden benijden we het andere stel, alleen het beeld ervan.
Ware romantiek, echte intimiteit en basaal menselijk verstand hebben geen Instagramfilters, zoetsappige hashtags of reisbrochurekulissen nodig. Laat de rest van de wereld maar doorgaan met het opvoeren van zijn witgewassen liefdeskomedie voor het raster. Wij lachen intussen verder om onze eigen vakantierampen, genieten van de pure vrijheid er volkomen verwilderd uit te zien en denken eraan dat één echte buiklach oneindig veel meer waard is dan tienduizend gekochte likes.
P.S. Omdat dit een heet onderwerp is dat een wereld van digitale filterzwendel onder de parasol opent: als het onderwerp je kietelt en je meer wilt weten, schrijf het ons dan in de reacties! Schrijf zonder filter, en we stillen al je nieuwsgierigheid in de volgende artikelen!